Şiir'ine rasladım bugün..

eski yaşanmışlıkların ya da yaşanamamışlıkların akla düşmesi çok fena..

hele bir de sözcüklerle vuku bulmuşsa bu durum daha acı

sen silmeye çabalasanda ya kağıt üstünde ya da ekranda tam karşında

aynı zaman dilimini,aynı şekilde doldurup bu kadar uzak olmak ya da uzak kalmayı seçebilmek

çok koyuyor



ama yine de kapandı o defter diyorsun

unuttum gitti bile

ah be gönül yalanlarınla kimi kandırıyorsun?

şahit bile yok etrafta görmüyor musun

keşkelerin sonu yok bunu çok iyi biliyorsun



edit:


Geçtiğimiz yollarda kaybettiklerimizin bize en büyük kötülüğü
kendilerini tekrar, tekrar hatırlatmalarıdır.
Bir kere kaybetmekle kurtulamadığımız şeylerdir.
Yoklukları hayatımızdaki varlıkları haline gelir.
Hep ama hep hatırlarız.
Ne biçim kaybetmektir bu
Kim gölgesinden kaçabilir ki?
Bazen duygularımız bizden erken yaşlanır ve bizden hayatın geri kalanını alır.
Hayatın, kendini anlayanları cezalandırmasıdır bu...

MURATHAN MUNGAN