günün kırıntısı

*** insan oldum ben artık piştim diyerek çabalamaktan vazgeçmek çok ama çok acı bir şey sevgili blog..bu durum, stajımızın ilk günü olan bugün bir kez daha gözlerimizin önüne serildi..stajyer öğrenciler olarak tecrübeli hocalardan birşeyler kapmak için çabalarken, onların ortaya koymuş olduğu tavırları bir türlü kabullenemiyorum..öğretmenler odasında hocamızı ararken bir allahın kullunun dönüp bunlar ne yapıyor,yeniler biraz yardımcı olalım, bak ne güzel yeni jenarasyon, yeni kanlar geliyor mesleğe gözüyle bakmaktan ziyade 'bunlar kim ya, dış kapının mandalı' gözüyle bakmalarına sinir oldum açıkçası..tabi herkes için genellememek lazım durumu ama genel profil ilk günden itti beni..sanki ceplerindeki paraları istiyoruz yardımcı olmak bu kadar mı zor..gerçi kendi hocamla tanışamadım daha umarım kendisi iyi bir öğretmen modelidir.

ahh meslek etiğini içselleştirmiş olan değerli hocalarımız..'özellikle sizlere' emanet etsinler bizi ötesine değil.rica ediyorum

günün kırıntısı

bir hayat düşünün..heyecandan epeyce arınık, olabildiğince tekdüze ve taş kesebilecek kadar yoğun..

işte böyle bu sene dostlarım..saman gibi, posa gibi tatsız tutsuz..


ya da arada bana öyle geliyor, bilemiyorum..hayata dair bütün başlangıç ve bitişler aynı derecede sıkıcı zannediyorum..insan hep orada biryerde takılıp kalıyor, ilerliyorum zannetse bile gözlerini açtığında olduğu yerde saydığını farkediyor işte

ne gerek varsa böyle beylik laflara..sözün özü sıkıldıııım şu sıra herşeyden

pek ergenvari oldu bu çığlıklar..ama duyguların yaşı yok be azizim..17 sinde neyse 21nde aynı değilmi sanki