en büyük paradoks ben değilim sanki..
çelişip duruyorum diğer yanımla..söküp atamıyorum kendimi kendimden..ilmiklerimi sökmeye kalksam geri dikemem.. kalan sadece yığın olur yarım olur ama ben olmam
ne gerek var böyle karmaşık cümlelere onu da bilmiyorum
güzel başlayan günden geriye kalan gece hep böyle karanlık işte..günde de dünde de anlam bütünlüğü aramak manasız
arama bu yazıda da böyle kabullen bakalım
ben gibi..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder