herşeyin raf ömrü var hayatta..hayatın kendinin bile..bazen kullanamadan çöpe atarız umarsız, bazılarının yeni farkederiz gününü ucu ucuna yetişiriz kullanmaya..bazen yenisini almayı, yerini bir başkasıyla doldurmayı 'güç' buluruz bazense buna yeltenemeyiz bile..çünkü biliriz ki dolmaz o boşluk kolay kolay..'manevi gücümüz' yetmez bir sonraki ayın başını bekleriz hiç gelmeyeceğini bile bile..bu durumda ne yaparız çaresizce beklermiyiz boşlukların dolmasını..kimi zaman evet, kimi zaman hiç..hatta 'yemek' yapmaya bir çeşni sunmaya her kalkışımızda gözümüze takılmasın o boşluklar diye yanaştırırız elimizde kalan kavanozları birbirine. daha sıkı dursunlar boşluğun verdiği hüzne kapılmasınlar, kendilerini koyvermesinler diye..ben de şimdi kendi mutfağıma çeki düzen veriyorum..yemeğin lezzeti kimin umrunda yeterki yerli yerinde dursun her şey..
hiç bozulmamışçasına
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder