yine ben.

selam blog. uzun süreden sonra bir göz atayım da hatırın kalmasın istedim. sözü de uzatmak istemem galiba bu gidişle blog yazarlığına son vereceğim. Çünkü yazacak kayda değer birşeyler bulamıyorum dahası hayatıma değecek kayda değer olaylarla sarılı değilim. mezun oldum iş güç peşindeyim kpssydi atanmaydı atanamamaydı bilmem ne. artık yazasım gelmiyor çünkü kendimi tam anlamıyla yansıtamıyorum yazılarımda. blog benim değil sanki etrafımda bir sürü tanıdık gözle çevirilmişim mahsur kalmışım hissi veriyor. hala boş bir çerceveyim ve artık dolup dolmamak arası düşüncelerim de yok öyle kabullendim hallerimi. öyle masa üstünde unutulmuş ve fotoğrafla bezenmek için çaba dahi gösterilmeyen eskitme görünümlü yeni boş bir çerçeve işte..ne çıkarmak istiyorsan bu tahlillerden çıkar..keyif senin

şu ana kadar gözlemlediklerimden ve yaşadıklarımdan çıkardığım sonuç dünyanın adalet terazisinin çarpıklığını yüzüme yüzüme vurmaktan ileri gidemedi.bunun sebebi belkide benim tembelliğim ya da negatifi kendime daha yakın bulmamdan kaynaklı da olabilir. neyse ne önemi var. konuş konuş sonra aptal aptal somurt ve izle

çok yararsız..belki yaralı bir şeyler bulduğumda geri dönerim biryerlrde kendime ve bloga..bu yazdıklarımdan bitkisel yaşantı içersinde olduğumu falan da düşünmeyin..benim bloga yansıyan yüzüm dışardakinden hep farklı olmuştur..içim sıkıldıkça dışarı açarım kendimi..yine öyle yapacağım istanbulu eskisi kadar sevmesem de..

haydi ben kaçar, kendimi bulup döneceğim üç vakte(...) kadar. siz kendinize kalın, aman!