Hava karanlık…Azılı bir düşman gibi boğazıma sarılmışçasına acıtıyor canımı.İçim yağmurun bulandırdığı toprak gibi karmaşık ve ve bulanık.İçimde bir şeyler var,kalbim zehirli göz yaşlarını yine içine akıtıyor,yine kendini zehirlemekte.Haykırmak,ağlamak boşa nefes tüketiş.Böyle bir ruh bunaltısı böyle bir dış dünyaya soyutlanış bu.Dilim söylenmesi gereken sözlerle dolu ve bu yükün altında ezilmekte.
Sindirmesi zor bir lokma gibi inmiyor boğazımdan çığlıklar.Kendi kendini öldürüyor içerdeki bilmeden,intihara kalkışıyor şüphesiz.Bir nefes kadar yakın ama dile gelmeyecek kadar uzaklarda bir yerlerde…
Kalbin işleyişi durmuş benim için atmıyor artık,kendini temize çıkarmanın çabasında. Perdelerini de çekmiş içini kimse görmesin diye. Uçurumun kenarında kendisini sürüklemeye hazır rüzgarı bekliyordur belki çaresizce.Peki ya aklım,o nerelerdeydi?Hayatımı paketletip tozlu raflara koyduran o akıl nerelerdeydi?Belli ki hayallerimi de alıp batmıştı en derin sulara,can çekişiyordu muhtemelen.Elden gelen yoktu.Derin sulara açılanın sonu yine derinlerdeydi.Çırpınsa bile bir kuş misali neye yarardı ki kendi kanatlarını acıtmaktan başka.Her çırpınış bir kanayan yara..Bir zamanlar kalbi alayla süzen gözleri de körelmişti artık.Bütün bu gerçekliği göremeyişi de bundandı.Kalp gücendirmeye gelmezdi ama artık önemi yoktu vakit kalmamıştı.Derin sulardan hayata elveda…
Camdan bakıyorum.Hava hala inatla karanlık,ışıksız ve kasvet dolu.Akıldan cayalı çok olmuştu,kalp son nefes alışlarındaydı daha ne istiyordu ya benden?Ruhumu bırakmıştı bir tek bana sarılacağım.Bir tek o vardı şimdi-o da kalple aklın yasında kendi sonunu beklemekte acı acı-Ama onun haykırışları duyuluyordu.Kulaklarımda sürekli uğuldayan bu ses onun sesiydi.Yardımıma o kadar muhtaç öylesine hayata tutunuyordu ki onun bu azmi beni bu kadar enkazın içinden çekip çıkardı bir anda.Usulca ayağa kalktım, ağır adımlarla gecenin karanlığına inat bütün ışıklarını açtım odanın.Artık duvarımda sinsice dolanan gölgeler kalmamıştı ve şimdi ben izliyordum karanlığın yok oluşunu bu girdapta.
Sindirmesi zor bir lokma gibi inmiyor boğazımdan çığlıklar.Kendi kendini öldürüyor içerdeki bilmeden,intihara kalkışıyor şüphesiz.Bir nefes kadar yakın ama dile gelmeyecek kadar uzaklarda bir yerlerde…
Kalbin işleyişi durmuş benim için atmıyor artık,kendini temize çıkarmanın çabasında. Perdelerini de çekmiş içini kimse görmesin diye. Uçurumun kenarında kendisini sürüklemeye hazır rüzgarı bekliyordur belki çaresizce.Peki ya aklım,o nerelerdeydi?Hayatımı paketletip tozlu raflara koyduran o akıl nerelerdeydi?Belli ki hayallerimi de alıp batmıştı en derin sulara,can çekişiyordu muhtemelen.Elden gelen yoktu.Derin sulara açılanın sonu yine derinlerdeydi.Çırpınsa bile bir kuş misali neye yarardı ki kendi kanatlarını acıtmaktan başka.Her çırpınış bir kanayan yara..Bir zamanlar kalbi alayla süzen gözleri de körelmişti artık.Bütün bu gerçekliği göremeyişi de bundandı.Kalp gücendirmeye gelmezdi ama artık önemi yoktu vakit kalmamıştı.Derin sulardan hayata elveda…
Camdan bakıyorum.Hava hala inatla karanlık,ışıksız ve kasvet dolu.Akıldan cayalı çok olmuştu,kalp son nefes alışlarındaydı daha ne istiyordu ya benden?Ruhumu bırakmıştı bir tek bana sarılacağım.Bir tek o vardı şimdi-o da kalple aklın yasında kendi sonunu beklemekte acı acı-Ama onun haykırışları duyuluyordu.Kulaklarımda sürekli uğuldayan bu ses onun sesiydi.Yardımıma o kadar muhtaç öylesine hayata tutunuyordu ki onun bu azmi beni bu kadar enkazın içinden çekip çıkardı bir anda.Usulca ayağa kalktım, ağır adımlarla gecenin karanlığına inat bütün ışıklarını açtım odanın.Artık duvarımda sinsice dolanan gölgeler kalmamıştı ve şimdi ben izliyordum karanlığın yok oluşunu bu girdapta.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder