bugün stajımızın son günüydü..eğlenceli bir dersle kapanış yaptık ve daha sonrasında veda ettik sınıfa..onları bilmiyorum ama ben hüzünlendim ya..öğretmenliğin tadına varılabilecek aktif, sevimli çocuklarla doluydu sınıfım..her zaman pozitif düşüncelerle girdim sınıfa çünkü öğrenmeye istekli cıvıl cıvıl çocuklar vardı içeride..şimdi ise binbir hevesle başladığım stajımın ilk bölümü sona erdi..vedalar neden her zaman hüzün verir ki?? yarın öbür gün okulumuz bitince arkadaşlarımızla yaşayacağımız duygu boşluğunu hüznü tanımlamak yordamak da çok zor olmaz herhalde.. ahh ayrılıklar..
ve doldurulması zor boşluklar
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder