...Hayata İtiraflar...

Everybody's changing

And i dont feel the same..

diyor şarkının birinde..Gerçektende giderek değişiyoruz..sen ben biz..Liseden sonra her şey değişmeye başladı yavaştan da olsa. Üniversite hayatı bir çok şey getirmekle birlikte götürüyormuş da aynı zamanda. O zamanki çocukluğumuzu kurgusuz yaşama huyumuzu yitirdik. Bu sürece 'olgunluk' denecek kadar düşmedi bu kelimenin anlamı. Lise yıllarında ortaktı çoğu sevinçler hüzünler ama şimdi hiç bir şey ortak yaşanmıyor, yaşanamıyor. Giderek 'birey' selleşiyoruz. Hesaplarımızı daha ince yapıyor, rollerimizi daha profosyonelce oynayarak kendimizi daha çok saklıyoruz sanki. Bazıları 'kimlik arayışı ' etiketini yapıştırıyor ergenlik dönemi için.Halbuki bu etiket daha çok üniversite hayatındaki döneme damgalanmalıymış diye düşünüyorum. Herkes kendini farklı bir şekilde ıspatlama gereği içinde. Sürekli bir kendi varlığını başkalarına kabullendirme ve bak ben de varım ve böyle böyleyim işte imajı çizmeye çalışma..Her gülümseyişte bile ince örülmüş çeşit çeşit planlar...Paylaşılan bir çok şeyin içinde bir tutam sahtecilik biraz da abartı.Dediğim gibi üstün gelme savaşı bu..Alttaki neden umrunda olsun ki sen hep zirvedeysen..

Herkes değişiyor ve ben de eski ben değilim. Eskiden hislerimi, düşüncelerimi içime bastırmak zorunda kalmadan özgürce hareket edebiliyordum. Şimdi ise kapalı bir kutu gibiyim..biraz karışık ve çözümü zor..Halbuki daha önceleri bunları paylaşmak benim için mutluluk teşkil ederken şimdi daha çok huzursuzluk hissini baskın çıkıyor. Sözcüklerimi, hissiyatlarımı ağır bir lokma misali yutuyorum, yutmak zorunda kalıyorum. Çünkü yaşım ilerledikçe hayatın senaryolarını iyice belliyor kartlarımı ona göre oynamak zorunda bırakılıyorum. Ama hayır..bu ben değilim..Haykırışlarımı sadece kağıttaki sözcüklerle dillendirebiliyorum.Başka yolu yok çünkü..

Ne hayatımdakiler kendiler olabiliyorlar ne de ben. Etkisiz eleman gibi varlığımız hiç bir önem teşkil etmiyor. Asıl önem arzeden o rengarenk roller! Ahh o çocukluk hallerimiz. Hırslardan, kuruntulardan hesaplardan uzak duru geçen o zamanlar..Artık dönüşü yok hiç kuşkusuz ve hiç bir zaman da olmayacak..Perdeleri kapatmaya kimse cesaret edemeyecek. Hergün yeni Romeolara Hamletlere doğacağız. Hayat bizi sahneden indirse bile bu oyun hep sürecek..

'All the world's a stage and all the men and women merely players '